Veertig jaar tussen de juwelen

Slotermeer – Ja, ze had wel wat verwacht, maar niet dit en niet die ochtend. Voor winkelopening kwamen alle medewerkers van juwelier Nusselein vorige week donderdag op de Burgemeester De Vlugtlaan samen. Hettie dacht aan een normale werkdag te beginnen…

Dor: Shirley Brandeis

Hettie werd feestelijk onthaald door haar collega’s en mevrouw Nusselein was erbij

Ballonnen met 40, gebakjes met 40, veertig rozen, alle collega’s en mevrouw Nusselein, de werkgever waarvoor ze ooit begon, rondom een versierde stoel. De aanblik van dit feestelijke geheel verraste de jubilaris op de dag dat ze veertig jaar in het juweliersvak zat. Hettie Klaassen weet het nog goed; hoe ze in de vacaturebak van het Arbeidsbureau ‘verkoopster gezocht’ zag staan voor een juwelierszaak in Slotermeer. “Ik ging langs en het zat meteen goed. Wanneer ik kon beginnen, vroeg meneer Nusselein. Morgen, zei ik.” Dat was 1 december 1977, ze is altijd gebleven. “Dit is een warm, hecht team. We kunnen echt op elkaar bouwen.” Nog lievere woorden over die andere mensen tijdens het werk: “Ik ben dol op klanten helpen.” De eerste dagen mocht ze, nog onbekend met de branche, vooral poetsen. Handig want alles moest glimmen zo vlak voor de Kerst. “Ik heb alles van mevrouw Nusselein geleerd,” zegt ze met een vertederde blik naar de vroegere eigenaresse die speciaal naar de zaak kwam om het jubileum mee te vieren. Zij herinnert zich de eerste indruk van de 18-jarige Hettie. “Ik dacht: wat kan die snel praten!” Sommige dingen veranderen nooit, merken collega’s op. Wat wel veranderde, groeide vooral, was Hettie’s kennis. Allround verkoopster is ze nu. Iemand die ook gewoon koffie zet, stofzuigt en ‘chef rooster’ is voor de achttien medewerkers in beide juwelierszaken, naast die aan de Burgemeester De Vlugtlaan ook in de Kinkerstraat. Hettie, met een blik op de Slotermeerse winkel: “Dit is echt mijn terrein.” Maakt haar niet uit wie aan de toonbank staat en waarvoor. “Ik luister, ik zie wat bij iemand past, jaren later herken ik klanten nog.” Ze zal de liefde voor het vak nog vele keren noemen op de ochtend dat haar robijnen jubileum gevierd wordt. Het spetterende feest van vijftien jaar geleden – toen 25 jaar in het vak – ligt nog vers in het geheugen. Nu wordt ze weer verwend. Van de familie Nusselein mag ze kiezen: een feest met alle collega’s of een week Portugal met man. De keus is makkelijk gemaakt. Het collegiale contact zit wel goed; Hettie en Rinus gaan een week volledig verzorgd naar Portugal, met elke dag een excursie. Een droom die uitkomt. “Onze etaleur heeft er een mooi landhuis. Ik zei altijd: als ik daar ooit nog eens naartoe kan!” Toch was het na de feestelijkheden voor openingstijd gewoon weer een werkdag, al werd er nog veel gefeliciteerd door klanten die de ballonnen zagen. Hettie: “Veertig jaar… Wat een lange tijd, he. Mensen zeggen wel eens als ze weer langskomen: ben je er nog!” Ze weet het zeker, ze blijft tot haar pensioen. “Ik ga geen dag met tegenzin naar m’n werk.” Dankzij klanten die van heinde en ver naar de juwelierszaak komen voor de “keuze, service en gezelligheid,” aldus Hettie. Dankzij collega’s waar ze echt wat aan heeft. Collega’s waarvan ze een reisje naar Texel krijgt voor haar jubileum. En een stukje in de krant. Bij deze.