Quick quick slow en het was aan

Nieuw Sloten – Net als vele jubilerende stellen die wij spraken, vonden Fea en Flip Weijermans elkaar op de dansvloer bij dansschool Bonel. Daar aan de Rozengracht – zij een jaar of vijftien, hij twee jaar ouder – ontlook de liefde. Elkaars eerste liefde. Hij: “En hopelijk mijn enige.”

Shirley Brandeis

Boertje. Zo noemde ze hem. “Hij had altijd een rood hoofd van het buiten werken.” Een rode brommer had ie ook. Met buddyseat, een tweepersoonszadel. Niet dat dát de doorslag gaf bij haar. Het… tja… het ging gewoon… eh… “Je danst met elkaar, ziet elkaar nog eens en dan gaat het verder vanzelf.” Dat hij het niet leuk vond dat ze met een andere jongen danste terwijl hij in dienst zat, maakte genoeg duidelijk. Fea was het voor Flip. En zij danste voortaan alleen met hem.

 

 Flip en Fea werden door stadsdeelvoorzitter Achmed Baâdoud gefeliciteerd (rechts: trouwfoto 1965)

Flip en Fea werden door stadsdeelvoorzitter Achmed Baâdoud gefeliciteerd (rechts: trouwfoto 1965)

In de smaak
Hij uit de Gouden Bocht, een prestigieus stukje Herengracht, waar zijn moeder, en na haar jonge overlijden zijn vader, als conciërge bij de NIVA (het Nederlands Instituut van Accountants) werkte. Zij van het ‘fluwelen endje’ (het netste deel) van de Staatsliedenbuurt, de Van Beuningenstraat, waar de beddenpoten door de vloer zakten. Het gezin kreeg een urgentieverklaring en kwam in 1958 in het gloednieuwe Slotervaart terecht, als een van de eerste bewoners in de Staalmanpleinbuurt. Fea: “Dat was een enorme vooruitgang. We hadden twee balkons en de woning was zo groot dat we elkaar af en toe kwijt waren in huis.” De afstand tot het centrum stond een verkering niet in de weg. Ze gingen geregeld op stap, onder andere naar de Blue Note waar Pia Beck optrad en het bier een tientje kostte. En na afloop bracht hij haar helemaal naar huis. Fea: “Hij viel helemaal in de smaak bij mijn ouders. Hij werd als een zoon voor hen.”

Luxe
Ze trouwden op 12 januari 1965 in het Prinsenhof aan de Oudezijds Voorburgwal. “We hadden nog geen woning, dus we dachten: laten we die bruiloft dan maar lekker luxe doen.” Ook een jacquet met hoge hoed, die hij van de verhuurder correct leerde hanteren, en een fotoreportage in het Vondelpark hoorden daarbij. Enkele maanden woonden ze vervolgens in, achter een wasserette aan de Ringdijk – één kamer met gebruik van keuken – waarna een volledige woning drie hoog aan de Groen van Prinstererstraat volgde. Hier werd dochter Nancy geboren, die met zes weken meeverhuisde naar schuin boven opa en oma, terug in Slotervaart, waar zojuist het Slotervaartziekenhuis was gebouwd. “Wonen bij opa en oma op de trap was ontzettend handig. De school zat aan het eind van de straat. Nancy at tussen de middag bij hen.”

 

Naast gezin en werk – hij bij KPN waar hij zich van telefoonmonteur opwerkte tot docent, sous-chef en opzichter, zij onder andere bij een atelier en de Effectenbeurs, waar ze als een van de eersten na de schrijfmachine de komst van de computer omarmde – waren ze altijd druk in de weer voor en in de buurt. Daar kennen ze de familie Weijermans nog van de speeltuinvereniging of de bewonerscommissie. “We waren ook door Nancy, die raadslid in de jaren negentig was, goed op de hoogte van de sloopplannen. Kapitaalvernietiging vonden en vinden we het.” Ze wilden het niet afwachten en verhuisden naar Nieuw Sloten. “Dat is nu vijftien jaar geleden, ons ouwe huis staat er nog. De buurt is wel verbeterd.”

 

Binnen een kwartier
Wat hetzelfde is, zijn zij. Nu vijftig jaar getrouwd, nog veel meer jaren al samen. Wie denkt dat Flip en Fea ruziën, komt bedrogen uit. “Veel tussen ons is humor.” Maar natuurlijk is er ook in dit huwelijk wel eens wat. Fea: “Dat spreken we dan direct uit. Binnen een kwartier is het weer goed.” Elke verjaardag en elke trouwdag staan er van hem rode rozen voor haar op tafel. Twaalf uur ’s nachts, weten ze, gaat dan de bel. Nancy en man, met een fles Moët. Om te vieren dat ze samen zijn en blijven. Flip: “Zij is mijn eerste liefde en hopelijk mijn enige.”