Mevrouw Van Loon- de Ridder 100 jaar

Bos en Lommer – Op 12 december was het feest in verzorgingshuis De Boeg aan de Hoofdweg. In de gezamenlijke ruimte werd de 100-ste verjaardag van mevrouw Van Loon gevierd. Het was een gezellige drukte met gebak en veel bloemen. Het stadsdeel ging langs met een bloemetje.

 

Door Helma  de Waal

 

“Ik heb zo’n leuke dag vandaag met mijn kinderen en al die lieve mensen hier. Mijn zoon is speciaal uit Zuid-Afrika voor mij overgekomen. En de vrouw van de burgemeester was hier ook vanmorgen,” vertelt mevrouw Van Loon opgewekt. Ze woont sinds maart2012 inDe Boeg. Daarvoor woonde ze in een aanleunwoning in de buurt. “Maar de laatste tijd voelde ik mij daar niet meer zo veilig.”

Zelfstandig

In haar kamer vol met visite – zelfs haar jongste achterkleindochter (nog een baby) is present – vertelt mevrouw van Loon dat ze zelf nog wel eens een boterhammetje smeert. “Ik word soms om drie uur ‘s nachts wakker en dan heb ik trek. Ik ga dan mijn bed uit om iets te eten te maken. Maar dan staat er wel meteen iemand van de nachtdienst in mijn kamer. Ze houden me hier goed in de gaten. Maar toch maak ik een boterham wanneer ik dat wil.”

 

Geen geduld meer

Het bevalt mevrouw van Loon goed in De Boeg, al maakt ze nauwelijks gebruik van de faciliteiten.

Zo eet ze ’s avonds altijd op haar eigen kamer. “Dan bepaal ik zelf hoe laat ik eet. Eerst mijn soepje en een uurtje later warm ik de hoofdmaaltijd op in de magnetron.” In de winter komt ze niet veel buiten. “Ik ben bang om te vallen.” ‘s Zomers nemen haar dochters haar mee naar het Erasmuspark of de markt. “Maar ik heb geen geduld meer om bij alle kramen te kijken.” Dochter Ria doet het haar van haar moeder. Voor vandaag heeft ze het mooi geföhnd. Beide dochters kopen mama’s kleding.“We zien meteen aan haar gezicht of het goed is. Zo niet, dan ruilen we het,” vertelt Ria.

 

Mooie herinneringen

Mevrouw van Loon staat om een uur of zeven, acht op. Vaak wil ze dan nog wel even blijven liggen. Maar ze dwingt zichzelf om er uit te gaan. Na wat gymnastiekoefeningen lukt dat. Voor de gezelligheid komt de buurman (88) een paar keer per week langs. En verder leest en handwerkt ze graag.  “Ik heb zoveel mooie herinneringen. Ik had een leuke jeugd. Toen ik mijn man, die twaalf jaar geleden overleed, ontmoette, was dat een fijne periode. Na vier jaar verkering trouwden we. Voor de Tweede Wereldoorlog werd onze zoon geboren. Na de oorlog kregen we nog twee dochters. Toen vond ik het genoeg.”

 

Hoogtepunten

“Ik ben twee keer naar Zuid-Afrika geweest. Mijn zoon woont daar en heeft ons alles laten zien. Mijn man en ik vonden het geweldig. Mijn zoon zei dat hij het allemaal aan ons te danken had. Dat was mooi om te horen.” Over haar verjaardag: “Vandaag is ook een geweldige dag. Ik dacht steeds: ik haal het niet. Maar kijk me nou zitten met mijn kinderen, kleinkinderen en vijf achterkleinkinderen,” besluit ze trots. “Bedankt voor de bloemen en doe iedereen bij het stadsdeel de groeten.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *