Marianne Weber bij afscheid

“Helemaal weg uit de reiswereld ga ik niet”

Anja Maas

Badhoevedorp. Vrijdag 11 december is het zover. Marianne Weber is dan nog één keer te vinden in ‘haar’  reisbureau aan de Sloterweg 301, direct links na de entree van de Wildenhorst. Tussen 10.00 en 17.00 uur  is iedereen die haar persoonlijk gedag wil zeggen van harte welkom. Een hapje en drankje staan klaar.

Marianne Weber neemt afscheid per 31 december, maar het reisbureau dat ruim 21 jaar haar naam draagt, blijft bestaan. “We zijn nu deel van concern Toerkoop van Gerwen en gaan op dezelfde voet verder. Ik ben erg blij dat we die afspraak hebben kunnen maken,” vertelt ze. “Het personeel –  met Gabriella, Astrid, Nicoline en Ron – blijft. Zij gaan door met wat ik altijd samen met hen heb gedaan: reizen organiseren met als motto: Kan niet is er niet. Zo staat Reisbureau Marianne Weber – de naam blijft gehandhaafd – ook in de toekomst voor optimale kwaliteit en service.”

Er is een tijd van komen en van gaan, en dat laatste is nu voor Marianne Weber aan de orde. “Ja, ik ga met pensioen. Ik heb mijn bedrijf, waar ik me altijd met hart en ziel voor heb ingezet, goed kunnen overdragen. De werkgelegenheid is gegarandeerd, ik vertrek met een gerust hart. En ja, voordat je die vraag gaat stellen, ik zie in deze tijd zeker bestaansrecht voor een reisadviesbureau. Internet is praktisch, maar kan nooit precies hetzelfde bieden: meedenken met de klant en datgene regelen, waardoor een vakantie net dat tikkeltje meer krijgt. Kan niet, is er niet, dat vind je nooit op internet.”

Ze denkt nog even terug aan haar entree in de reiswereld, die ze nu verlaat als Grande Dame, zoals een groot reismagazine omschreef. “Nog even voor de goede orde: ik ga niet helemaal weg. Ik heb me de afgelopen jaren gespecialiseerd in cruises  En dat laat ik niet helemaal los.  Maar ik krijg meer tijd om zelf op reis te gaan. Op mijn verlanglijstje staan de Galapagoseilanden en ik wil ook nog wel een wereldcruise maken: een comfortabele manier om heel veel te zien.” En dan vertelt ze nog eens hoe het ooit is begonnen: ze liep met echtgenoot Klaas en René Moos, eigenaar van de  Wildenhorst, door het Wildenhorstcomplex in aanbouw. Er stond nog een hoekje leeg en Marianne, toen al actief in de reiswereld, zei: “Leuke plek voor een reisbureau”. “Hoewel dat niet in de planning stond -ze dachten aan een kapsalon – kreeg ik een telefoontje: “Als je wilt, dan kan het.” Goed, zei ik. Ik doe het. Zomaar, zonder na te denken.  Nu is je eigen bedrijf starten best wel een ding.  Naar de Kamer van Koophandel, een businessplan schrijven, zorgen dat je lid mag worden van onmisbare organisaties als de SGR en de ANVR. Ik heb het in een handomdraai kunnen regelen: op 19 november 1994 ging ik open, op 8 december 1994 was ik met mijn zaak SRG en ANVR-lid!  Overigens, we zijn in de afgelopen jaren De Wildenhorst trouw gebleven, maar wel naar een grotere ruimte verhuisd.”

 

Ze kon al snel rekenen op een vaste schare fans. “Wat we allemaal georganiseerd hebben? Zeg liever: wat niet! Ik denk dan aan een trip voor een Dynasty Bruiloft. En het regelen van charters naar beurzen, soms zelfs met een eigen vliegtuig! En natuurlijk veel mooie vakanties. Het was altijd een uitdaging om aan bijzondere wensen tegemoet te komen. De presentatie van het nieuwe reisprogramma werd vaak een event. Een scheepsbezoek, om eens zo’n groot cruiseschip te bekijken. Er stond een unieke camper voor onze deur, om VS-reizen te promoten, we hielden vakantieproeverijen met hapjes en tropische cocktails. De voorpret was al een feestje. Natuurlijk waren er ook wel downs. Maar dankzij ons teamwork hebben we heel wat stormen – de SARS-epidemie, twee Golfoorlogen, faillissementen van grote Touroperators –  prima  doorstaan..” Ze heeft mooie herinneringen aan de hulp die ze kreeg van mensen uit haar omgeving. “Dan mag ik mijn zuster Yvonne niet vergeten, die jarenlang bij ons heeft gewerkt. Ze had een echte reisneus en hield het financiële plaatje bij. Ze had een boekhoudkundige achtergrond, erg handig voor een eigen bedrijf. Dan was er de steun van mijn echtgenoot Klaas, die helaas vier jaar geleden is overleden. En René Moos van de Wildenhorst stond altijd voor ons klaar. Ik kijk terug op een hele mooie tijd.”