Jesses Nieuw-West

In 2014 nam dagelijks bestuurder Jesse Bos na een periode van vier jaar afscheid van Nieuw-West. In een regelmatige column beschrijft zij haar ervaringen van toen en nu. Deze keer ‘Ik en wij’

Enkele weken geleden deed ik mee aan een interessante training. Het ging over twee manieren van kijken naar de wereld om ons heen. De ene bekijkt  vooral vanuit de (eigen) groep de omgeving, de wij-benadering. De ander doet dat vooral vanuit het individu, de ik-benadering. Iedereen krijgt van huis uit wel een zeker wij-gevoel mee, maar de meeste jonge mensen in Nederland leren daarna vooral zich als persoon te ontwikkelen, en van daaruit naar de wereld te kijken. Daarom is er hier vaak sprake van een pubertijd, waarin jongeren proberen zich los te maken van de ouders, om zichzelf tot een zelfstandig denkend mens te ontwikkelen. jesses nieuw west
In veel niet-Westerse landen komt de wij-benadering meer voor dan de ik-benadering. Als deze mensen migreren naar Noordelijk Europa, ontdekken ze dat daar in toenemende mate, vooral in de grote steden, een ik-benadering wordt verwacht. Je bent verantwoordelijk voor je eigen leven, je moet je eigen kracht ontwikkelen, je kunt je niet meer achter de brede rug van je familie verstoppen. Dat is een uitdaging, maar levert ook veel onzekerheid op.

In veel migrantengezinnen in Nederland is je familie nog steeds belangrijker dan je eigen persoon. Vooral meisjes worden geacht zich geheel in dienst te stellen van de familie. Tot op zekere hoogte krijgen meiden uit migrantengezinnen in Nederland nu steeds meer vrijheid om te studeren. Gretig ontwikkelen ze zich tot zelfstandige, mondige individuen. Maar als ze gaan trouwen en kinderen kriigen, is dat over: de verwachtingen vanuit familie en schoonfamilie is dat ze hun taken als moeder de vrouw vooropstellen, en hun dromen over carrieres laten vervliegen. Geen wonder dat het aantal jonge vrouwen dat in een depressie belandt hoog is.

En jongens dan? Lange tijd hebben zij als kind en puber meer bewegingsruimte gehad dan de meiden, maar als het er op aankomt, moeten zij de echte verdedigers van de familie worden. Vooral zodra ze zelf een familie starten, moeten zij de eer van de familie hooghouden. Als de jongens al dachten dat ze hun eigen gang konden gaan, zodra ze volwassen worden is dat vrije leventje  verdwenen. Familie en schoonfamilie stellen hen verantwoordelijk voor alles wat er gebeurt. De verwachtingen zijn hoog, ze staan er opeens alleen voor.

In Nederland komt daar bij dat jonge mensen, en zeker jongens, zich sterk moeten waarmaken in de samenleving: in hun opleiding, in hun werk, in hun persoonlijke ontwikkeling. Soms zijn jongemannen niet voorbereid op hun nieuwe zware taken in het leven. Het blijkt dat velen zich extreem eenzaam voelen. Gemangeld tussen eigen verwachtingen en dromen, de eisen van de eigen omgeving, en de verwachtingen van de Nederlandse samenleving. Ik geef het je te doen!

Misschien moeten we ons in dit land realiseren dat de ontwikkeling van de ik-oriëntatie weliswaar een grote vrijheid geeft en kansen biedt aan het individu, maar ook kan doorslaan in een geindividualiseerde wereld, waar velen zich eenzaam voelen.

Misschien moeten migranten zich realiseren dat jonge mensen die hier opgroeien ruimte moeten krijgen om hun eigen ontwikkeling vorm te geven. De druk van de Nederlandse samenleving op jonge mensen is al groot, extra druk van de familie ter bescherming van de eigen groep is voor velen te veel gevraagd!