Ingezonden: Democratie

Vandaag is het stadsbestuur gestart met de bouw van de Ichthusschool op ons plein.

Ondanks de jarenlange inspanningen, het vasthoudende verzet van onze buurt, is het niet mogelijk gebleken  de uitvoering te voorkomen van een nodeloos, door niemand begrepen en volkomen onzinnig plan om de Ichthusschool te verhuizen van een riante plaats naar een te krappe behuizing aan een drukke verkeersweg op het Funke Küpperplein, met alle problemen  van dien

Ons verzet was gefundeerd op de overtuiging daarmee het belang van alle betrokkenen te dienen. Het zij zo. Ik wens de school, de kinderen en de leerkrachten niets dan goeds.

De echte pijn betreft daarom iets anders: mijn gevoel van onvrede met het tekortschieten van het  democratische proces in onze regio. Het blijkt namelijk dat de overheid (het dagelijks bestuur en zijn apparaat) zich kan veroorloven ondoorzichtige en daardoor wantrouwen wekkende beslissingen door te drukken zonder dat de gekozen vertegenwoordigers zich daartegen verzetten.

 

Twee voorbeelden.

In 2000 besloot het toenmalige stadsbestuur een vooraanstaand bureau te laten onderzoeken welke van 3 locaties het meest geschikt was om de Ichthusschool te vernieuwen. Het bureau sprak zich uit voor de bestaande locatie, met name vanwege de verkeerssituatie.

Het stadsdeelbestuur besloot niettemin te kiezen voor de locatie op het Funke Küpperplein. Een onderbouwing van die beslissing is nooit gegeven. Een uitspraak van  voorzitter Willing

“..alleen al vanwege de verkeerssituatie”  kan  daar moeilijk toe worden gerekend, maar was wel kenmerkend voor de kwaliteit van de informatie. Insprekende buurtbewoners werden weggehoond.

Desalniettemin werd het besluit door de meerderheid van de deelraadsleden, met gebogen hoofd en nauwelijks verstaanbare stem,  goedgekeurd.

 

In 2006  werd de PvdA de grootste partij en haar woordvoerster mevrouw Teuling bestuursvoorzitter. In de voorliggende jaren had zij fel oppositie tegen dit besluit gevoerd. In juni2006, ineen persoonlijk gesprek met ondergetekende – in aanwezigheid van  toenmalig wethouder Baâdoud en de projectleider – werd duidelijk haar bedoeling geuit te trachten het gewraakte besluit terug te draaien. In de weken daarna bleek niet alleen haar mening 180 graden te zijn gedraaid,  maar tevens haar enthousiasme van voorheen nu te worden aangewend voor het tegenovergestelde. Navraag door de raadsleden over de reden van deze  ommezwaai werd beantwoord met vage opmerkingen over “toezeggingen over het Maria Montessori terrein” en controleerbaar onjuist gegoochel met termijnen. “Ik garandeer u dat als u, raadsleden, nu kiest voor handhaving van het besluit, de school er binnen twee jaar staat”, zei mw.Teuling bijna vijf jaar geleden..

Haar besluit werd door de meerderheid van de raadsleden, met gebogen hoofd en nauwelijks verstaanbare stem, goedgekeurd.

Dat op die wijze  verontruste burgers nauwelijks kans krijgen om met democratische middelen werkelijk invloed op het verloop uit te oefenen moge duidelijk zijn. Al had het stadsdeelbestuur uiteindelijk toch nog de bijstand van een uiteraard peperdure advocatengigant nodig om het besluit er bij de Raad van State doorheen te slepen..

 

Ik vind dat ik, als burger,  van gekozen vertegenwoordigers in een stadsdeelraad mag verwachten dat zij zich niet als makke schapen buigen voor een dictaat van hun bestuurders, maar dat zij deze dwingen verantwoording af te leggen over en helderheid te verschaffen in omstreden, onduidelijke beslissingen. Dan kan ik weer vertrouwen krijgen in onze democratie. Anders kunnen we net zo goed bij Poetin gaan wonen.

Jack Courant.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *