In Memoriam: Cor en Bep van Bambergen

Eind april nam de familie afscheid van Cor (91) en Bep (89) van Bambergen. Het in Amsterdam geboren stel, dat in 1954 in Slotermeer kwam wonen, stond al een paar keer in de krant. De lokale beroemdheden – wie kent ‘De Snoepkoning’ op de markt van het Bos en Lommerplein nou niet  – vierden hun vijftigste en zestigste huwelijksjubileum met de Westerpost. Na 66 jaar namen ze, 6 dagen na elkaar, voorgoed afscheid.

Shirley Brandeis

Amsterdammers in hart en nieren. Bep (Elisabeth) Sterk werd in 1930 geboren en groeide in de Staatsliedenbuurt op in een gezin van acht kinderen. Vader was chauffeur, moeder streek overhemden voor de kost. Cor van Bambergen werd twee jaar eerder geboren in de Jordaan. Zijn moeder maakte schoon bij Cinema Royal, de bioscoop aan de Nieuwendijk; zijn vader ventte vis. Het stel zat altijd vol verhalen over toen. Over de wastobbe, de alkoof, over armoe en dat je met een snoepje van een cent toen dolgelukkig was. Ze maakten als tiener de oorlog mee en vertelden graag over de fijne tijd die daarna aanbrak. Over feestjes bij de platenzaak op de Lindengracht. Johnny Jordaan zong er en alle mensen zongen mee.

Applaus
Eigenlijk viel ze op lange, donkere mannen. Maar Cor, toen palingroker van beroep, kon dansen en daar viel Bep nog meer op. Na een dansavond bij Bonel volgde een eerste afspraakje. En nog een. “Ik vond het fijn om bij hem te zijn,” vertelde ze over de groeiende liefde. Ze kon door de reuma niet meer werken als kapster, maar met hem samen op de markt was zeker niet onprettig. Ze trouwden na vijf jaar verloving op 10 oktober 1953 in de Nieuwe Kerk. Een warme, windstille dag met applaus van de marktkooplui die ze passeerden met de auto.

Mooiste uitdeelmand
Slotermeer vond Bep, na het inwonen bij haar ouders, maar niks. Overal zand, geen tram of bus in de buurt. Maar wel ruimte en een nieuwe markt op het Bos en Lommerplein waar Cor een plekje bemachtigde. Niet met vis, maar op advies van zijn vader met snoep. Dat was de toekomst. Ze noemden hun kraam, later een verkoopwagen met meer comfort, ‘De Snoepkoning’. Zwanger van dochter Ineke stond Bep er tussen de zeebonbons, duimdrop en zuurstokken. “Als ik jarig was had ik de mooiste uitdeelmand,” herinnert Ineke zich haar jeugd. Tussen 1988 en 2001 stond ze er ook. “Iedereen kende opa en oma Snoep,” zei kleindochter Wendy eerder trots tegen de krant.

Kom op, Bammetje
Zestien jaar geleden gingen ze met pensioen, verhuisden naar Geuzenveld en genoten daar op zeven hoog van het overvliegend verkeer. Bep zei: “Als de vliegtuigen hier ’s avonds overvliegen, al die lichtjes, een volle maan, dat is net een sprookje.” Ooit vloog Cor in de cockpit van kleinzoon Danny mee. Een geweldige ervaring vond hij dat. Tot twee jaar geleden stonden ze nog op de camping in Medemblik. Langzaam bouwden ze af. Met nog elke middag – na middagdutje en legpuzzel – een wijntje met chips en een stukje salami bij het raam. “Kom op, Bammetje, we nemen er een,” zei Bep dan.

Peppi en Kokki
Ze hoopten ooit samen te gaan. Achterblijven is niet leuk. Cor van Bambergen overleed op 24 april, zes dagen na zijn vrouw Bep. “Ze deden echt alles samen,” zegt dochter Ineke. “Hun werk, het huishouden, oppassen, de boodschappen. Ze hadden daarom ook bijnamen als ‘Peppi en Kokki’, ‘Knabbel en Babbel’, soms ‘Jut en Jul.” Na meer dan zeventig jaar samen, werd het afgelopen vrijdag ook een gezamenlijke uitvaart en een gezamenlijk graf. “Opa zei al een tijdje dat de koek op was. We hebben verdriet, maar zijn blij voor hen,” aldus Wendy. “Als je dit scenario als jong stel krijgt aangeboden, teken je daarvoor,” sprak kleinzoon Danny. De jurk die oma voor zijn bruiloft had uitgekozen, heeft ze voor eeuwig aan.

 

Foto-onderschrift: Cor en Bep van Bambergen met wijntje