“Ik wist van tevoren niet dat ik het zó leuk zou vinden!”

Verdwalen in steen

Osdorp – Elke veertien dagen vijlen, schuren, sponzen, raspen, polijsten en houwen ze in het Huis van de Wijk De Aker. Onder begeleiding van buurtbewoonster Prisca van Hecke ontstaan aparte, mooie, grote en kleine creaties. Allemaal met liefde en geduld gemaakt. De Westerpost ging een donderdagochtend langs.

 

Shirley Brandeis

 

Vriendinnen Joke en Liesbeth zijn voor de eerste keer. “Prisca zegt dat ik moet verdwalen in de steen,” zegt Liesbeth vertwijfeld. Ze raspt, ze vijlt. Verdwaald is ze nog niet. Dat de steen moet gaan ‘praten’, ook een beginnerstip, moet ze ook nog maar zien gebeuren. Maar hoe dan ook: ze heeft er plezier in. Joke: “We zitten in De Aker al op schilderles. Nu wilden we dit eens proberen.” Naast hen zit de al wat meer ervaren Yvonne, bezig met een stuk speksteen. Ze knikt zelfverzekerd. “Dat wordt straks wel iets.” En dat is zo. Deelnemers die al wat weken verder zijn, hebben op tafel beeldhouwwerken die veel, heel veel meer zijn dan het stuk speksteen of albast waarmee ze begonnen. Af en toe wordt een stofzuiger gepakt. Beeldhouwen betekent namelijk ook veel stof en stukjes. Yvonne: “Lekker dat ik die rommel niet thuis heb.” Ondertussen maakt Prisca de deelnemers aanmoedigend wegwijs in gereedschap en techniek. Bernadette oogst de meeste bewondering deze ochtend, ook van haar medebeeldhouwers. “Die details! Zo mooi!” In het stuk steen zag ze bij de start in gedachte een liggende vrouw. “Een beeld zoals ze in de oudheid maakten, denk aan de Venus van Milo.” Beetje bij beetje hakte en sleep ze die denkbeeldige vrouw naar hier en nu. Karin maakt iets abstracters. De holle achterkant van de fantasievorm gaat ze nog meer  uitdiepen om het “spannender” te maken. Eenmaal glad geschuurd en droog zal het over enkele weken geolied worden waarbij de uiteindelijke kleur nog mooier naar voren komt.

Lees verder in de Westerpsot van 11 maart