Goud voor Joop en Hetty

De Aker – In Le Pont d’Avignon, de ondergrondse dancing bij het Vondelpark, sloeg de vonk over. “Het was meteen raak.” Vorige week donderdag waren Joop en Hetty During vijftig jaar getrouwd.

Shirley Brandeis

Eigenlijk ging hij altijd naar Sheherazade. “Dat was meer mijn club, lichte jazz speelden ze daar.” Maar of het zo moest zijn, besloot de jonge Joop During een keer naar die andere dancing te gaan. “M’n zus heeft een leuke vriendin,” had z’n vriend gezegd. “Die moet je eens ontmoeten.” Joop nu: “Het was meteen raak!” Hetty weet nog de jurk die ze aan had. Lichtblauw, met allemaal kleine knoopjes. Joop weet het ook nog goed: “Het stond er zo goed.” Ze raakten aan de praat en hij mocht dat  mooie meisje naar huis aan de Hoofdweg brengen. Joop: “Ik woonde toen met mijn ouders in het kersverse Osdorp, waar de bussen niet tot laat in de avond reden…” Hij haalde de laatste bus en beloofde de week erna weer te komen. “Ik zei nog: ik kom echt, hoor. Want ik moest eerst nog het strandhuisje van m’n ouders op Zandvoort opzetten. Maar ik wilde dat ze zeker wist dat ik zou komen, hoe laat het ook zou worden.” Bij binnenkomst een week later stond hem een volle huiskamer te wachten. In het midden van alle drukte van familie en vrienden haar vader, die hij meteen voor zich won met hun beider sportieve interesse: voetbal. Het werd laat die avond, te laat voor de laatste bus. Joop: “Ik kon een fiets lenen; had ik meteen een goed excuus om nog een keer langs te komen.” Maar dat excuus was niet nodig. Inmiddels had Hetty het ook flink te pakken.

Een jubileum! (en later kwam dagelijks bestuurder Erik Bobeldijk nog feliciteren)

Een jubileum! (en later kwam dagelijks bestuurder Erik Bobeldijk nog feliciteren)

Zorgzame ouders, zo omschrijft dochter Eliane het stel. Sportief ook. Logisch vindt Joop: “Sport geeft je geest ruimte en is goed voor je lichaam.” Vandaar nog altijd fit na vijf decennia huwelijk dat op een zolderkamer bij de Albert Cyup van start ging. Hetty: “We hadden niks, maar samen met de familie hebben we het toch mooi bewoonbaar gemaakt.” De eerste, een zoon, werd er geboren. Eliane volgde enkele jaren later aan de Geuzenstraat. Dankzij avondstudie werkte hij zich op tot boekhouder bij de corporatie. Dankzij haar naaiverleden werden kinderen – en later kleinkinderen – door moeder/oma geregeld in het nieuw gestoken.

Het is snel gegaan, vijftig jaar. Joop: “Achteraf kijk je terug en ja, dan ging het vlot.” Zij ziet het aan de kinderen, inmiddels veertigers. Aan de kleinkinderen, inmiddels tieners. En aan elkaar, nu ze voor de uitnodigingskaart hun huwelijksfoto weer uit het lijstje haalden. Joop zucht als ie ernaar kijkt: “Het is nog steeds raak.”

Foto-onderschrift: Een jubileum! (en later kwam dagelijks bestuurder Erik Bobeldijk nog feliciteren)