Een lange weg naar de afvalbak

Slotermeer – Mooi werden de straten achter de Burgemeester De Vlugtlaan. Maandenlang werd er gewerkt aan stoepen en wegen. Waar de vele ouderen in de David Vosstraat hinder ondervonden, legden de bouwvakkers met liefde planken neer. Het eindresultaat mag er zijn, alleen zijn de vuilcontainers voorgoed verdwenen. Ine Bakker vertelt over haar gang langs kastjes en muren en de lastige gang naar de ver weg gelegen containers.

Shirley Brandeis

Ze is niet te beroerd om met een vuilniszak een stukje te lopen. Ine Bakker zou maar wat graag mobiel zijn. Waar het hoofd fit en strijdbaar is, laat het lijf het afweten. “Binnenshuis gaat het lopen zonder hulmiddel nog redelijk, buiten moet ik met de rollator of scootmobiel.” En dan gaat vuil meenemen een stuk lastiger. In de oude situatie stonden de containers op de hoek met de Hanx Houwelingenstraat; nu moeten bewoners – waaronder ouderen en minder validen – ruim 120 meter van huis. Bakker: “Dat klinkt niet ver, maar met een rollator of scootmobiel kun je niet veel meenemen. Voor de renovatie nam ik om de dag een klein zakje afval mee. Dat was goed te doen, die paar meter naar de overkant. Nu moeten we drie keer verder lopen en ook nog in de tegengestelde richting van de winkels;  dat zijn dus heen en weer vele extra meters. Ook spaar ik het afval op, waardoor de zakken weer zwaarder zijn. Als lopen dan al pijn doet, is dit niet prettig.”

Daar helemaal staan de containers (en de foto is nog niet eens vlakbij de woning van Ine Bakker is genomen)

Verplaatst?
Een zaterdag in april 2016: opeens was ‘haar’ container weg. Volgens de gemeente, die Bakker meteen aanschreef, was de container verplaatst. Ze schudt haar hoofd: “Ik werd verwezen naar de zogenaamd nieuwe plek van de containers, maar die stonden daar al jaren. Onze is gewoon weggehaald. Zonder dat we daarover vooraf waren geïnformeerd.” Gemeenteambtenaren kwamen kijken, mails waren er over en weer met verantwoordelijke afdelingen, de Gemeentelijke Ombudsman kwam op de koffie, buurtprofessionals boden aan haar vuil voortaan weg te gooien, maar moesten deze hulp begin dit jaar staken wegens overplaatsing. Er kwamen excuses van betrokkenen, er moest zeker wat verbeterd worden aan de communicatie richting bewoners, maar “het terugplaatsen van de ondergrondse restafvalcontainer zien wij niet als haalbare oplossing voor het probleem.” En: “De beperkte mobiliteit van enkele bewoners was bij de projectgroep niet bekend…” En nog een antwoord: “De locatie van de container is binnen de norm.”

Maximale afstand
Dat laatste is op het randje. Op internet is te lezen: ‘De gemiddelde loopafstand van deur tot container is 75 meter. In sommige gevallen is de loopafstand langer, maximaal 125 meter.’ Bakker en buren zitten op die maximale grens. “De Ombudsman heeft de afstand gecontroleerd, die is volgens hem te ver en al helemaal voor oudere bewoners.” Meer zit tegen: de grofvuiltegel bij huis is zonder mededeling verdwenen, grover vuil moet dus ook verder weg worden vervoerd – “Waar moet je met een kapot stoeltje heen als oudere?” – en de containers zijn omgeven door een stoeprand. “Mooi voor het zicht, niet handig als je alleen om een vuilniszak weg te gooien je ondersteuning moet loslaten.”

Vreselijke zorgen
Ze houdt haar hart vast voor kouder weer. “Gladheid is helemaal een ramp. Ik hamster, zodat ik bij kou zo min mogelijk de deur uit hoef. Het leven wordt er niet leuker op als ze dan zomaar die containers weghalen uit een straat met veel ouderen. En hoe moet dat in de toekomst, vraag ik me af –  ik word er niet jonger op – daar maak ik me vreselijk zorgen over. Volgens de regering moeten ouderen langer zelfstandig kunnen blijven wonen. Dan verwacht ik wel een beetje medewerking.”
Ze woont prettig, het uitzicht bevalt, de winkels zijn in de buurt. Alleen dat afval zit dwars. “Soms zie je het leven dan niet meer zitten. Het vuil stapelt zich binnen op, mijn lichaam doet pijn; 125 meter met rollator en zware vuilnis lopen, is gewoon niet te doen.”

Reactie dagelijks bestuur
“Helaas wordt er landelijk niet altijd voldoende stil gestaan bij de gevolgen van het langer-thuis-wonen-beleid voor de omgeving,” reageert dagelijks bestuurder Erik Bobeldijk op het verhaal van Ine Bakker. “Dikwijls staat bezuinigen centraal, maar niet wat de gevolgen zijn voor bijvoorbeeld de inrichting van de openbare ruimte. Daar worden bewoners en stadsdelen mee geconfronteerd. Dat kan echter niet de bedoeling zijn.” Bobeldijk wil zich lokaal inspannen. “Ik ga er achteraan dat buurtprofessionals of vrijwilligers mevrouw Bakker helpen met haar vuilnis. Maar daar laat ik het niet bij. Vanuit mijn rol als portefeuillehouder openbare ruimte en vanuit mijn functie als ogen en oren van de buurt zal ik de gevolgen van het langer thuis wonen op de agenda zetten. Want het gaat natuurlijk niet alleen over vuilcontainers; ook de afstand tot haltes van het openbaar vervoer of tot winkelvoorzieningen raken ouderen die langer thuis wonen.”