Een enorm goede match

: Dagelijks bestuurder Erik Bobeldijk kwam namens stadsdeel Nieuw-West het bruidspaar feliciteren

Diamant voor Yuhanna en Edibe Gunduz

 

Slotervaart – Met Yuhanna (79) en Edibe (74) Gunduz hebben we het jongste diamanten paar ooit in  de Westerpost. Koffie, taart, siervuurwerk en de familie is er als krant en wethouder hun bijzondere levensverhaal aanhoren.

Shirley Brandeis

Trots laten ze de trouwfoto zien. Jonge mensen, hele jonge mensen staan erop. Edibe: “Ik speelde nog met poppen, en toen was ik getrouwd!” Andere tijden, andere cultuur, legt jongste zoon Ilyas uit. “Mijn vader ging op achtjarige leeftijd het klooster in. Mijn opa huurde een kamer in het huis van mijn moeders ouders.” Als de jonge Edibe in de tuin speelde, rende Yuhanna haar plagend achterna. Haar schoonvader – een goede man, vertelt ze – vond haar de perfecte vrouw voor zijn zoon. “Vroeger had je dat respect voor je ouders; dus trouwde je,” aldus de kinderen.

Eerste bioscoop
De trouwdag was mooi, vertelt Edibe. “Mijn broers speelden muziek, er waren veel mensen, allemaal mooi gekleed.” Het was een attente buurvrouw die maanden na de trouwdag eind november 1959 besloot dat er een officiële foto moest komen, wat destijds niet vanzelfsprekend was. Ze zijn ze van oorsprong Aramees, Syrisch orthodox. Krant en wethouder laten zich graag bijpraten over geografie, geschiedenis en de reden van hun vlucht naar Nederland. Ze hadden het moeilijk in  Zuidoost-Turkije, maar ook goed. Ze kregen zeven kinderen en in de hoogtijdagen bestierde hij met zijn broers een drukkerij in Midyat, waar het als leverancier van schoolschriften, kranten en boeken een begrip was. Evenals de bioscoop die ze er later aanbouwden; de eerste in de hele omgeving.

Met liefde op weg
Omdat de situatie voor onder andere Arameeërs te onveilig werd, zeker voor opgroeiende kinderen, besloten ze eind jaren tachtig per bus naar Nederland te vluchten. Via familiecontacten kwamen ze in Amsterdam terecht; de jongste zoon was toen vijf jaar oud. Een bevriende Aramese bisschop, waarmee Yuhanna nog in een kleine drukkerij in Mardin had gewerkt, ving hen er gastvrij op. Edibe’s moeder woonde er al en de Aramese mensen in de stad hielpen het gezin met liefde op weg. Edibe: “Het was hier veel rustiger voor mij. Ik voelde veiligheid en geborgenheid.”

Beeldentuin
De taal wilden ze leren, al waren ze niet meer piepjong en kwamen ze aan in een tijd waarin de gemeente dit nog niet ernstig aanmoedigde. Ze spreken een aardig woordje; Edibe wil het nog altijd beter spreken. Yuhanna vindt zijn geluk vooral in de kleurrijke beeldentuin die hij bij het huis heeft aangelegd. Ze reizen graag, zijn levensgenieters en (schoon)moeder kan geweldig koken, horen we van de (schoon)kinderen. Schoondochter Reenike: “Ze zijn gekoppeld, maar een enorm goede match gebleken!”