De Rietland-vrijwilliger van de week

Badhoevedorp. Volgens de regering moeten we in Nederland werken aan een participatiemaatschappij, waar mensen zich inzetten om iets te betekenen voor anderen. Niets nieuws onder de zon, want tallozen zijn al jaren lang in dit kader actief, bijvoorbeeld als vrijwilliger. Westerpost laat u de komende periode met een aantal van hen kennismaken. Onze krant was welkom bij activiteitencentrum ’t Rietland.

Wie ben je? Jan Blad. Hoe oud ik ben? Bijna 71. Als dit interview verschijnt is het zover. Ik ben een Amsterdammer en kom uit een groot gezien: ik heb 5 zussen en twee boers. We waren in totaal dus met zijn achten en ik vond dat altijd best gezellig. Na mijn school ging ik snel werken: ik was toen nog best jong en wilde aan de slag. Ik kon starten bij een banketbakker. Ik vond het erg leuk en heb daar echt een vak geleerd. En wat ook leuk is: die winkel bestaat nog steeds. Maar, zoals dat dan gaat, op een gegeven moment wil je wel  iets anders. En ik ook, ik ben gaan varen. Als kok op een kustvaarder. Ook dat was niet voor altijd. Ik kwam naar de wal en ben in militaire dienst gegaan. Ook daar was ik kok. In de officiersmess. Een prima tijd. En een goede voorbereiding op wat ik later ben gaan doen: koken in het restaurant van een verzorgingstehuis. Ik begon bij de Gemeentelijke Dienst Bejaardenverzorging in Slotermeer. Daar heb ik zeker geen spijt van: ik heb er mijn vrouw Ria leren kennen. Ze werkte er in de verpleging. Mijn werk heb ik flink uit kunnen bouwen, behalve kok was ik uiteindelijk ook manager. Dat ben ik geweest tot 1983, toen het tehuis werd gesloten. Ik kreeg een nieuwe baan in een ander tehuis, in de Van Reigersbergenstraat. Als hoofd keuken, ik had inmiddels alle benodigde papieren op zak. Dat heb ik zo’n 20 jaar gedaan, en toen kwam de VUT. Daarna viel ik nog wel eens in, als oproepkracht, maar dat kan nu niet meer: in al die tehuizen wordt niet meer vers gekocht. Best wel jammer. Mijn gezin? Mijn vrouw en ik – we zijn in november 48 jaar getrouwd, kregen twee zonen. En we hebben drie kleinkinderen. We zijn trotse grootouders.

Waar woon je? In Diemen. Hoe ik dan hier terecht kom? Ik heb vrienden in Badhoevedorp. En een zus van mij woont hier. Dus ik ben nogal eens in Badhoevedorp. Via hen hoorde ik over een vacature voor een vrijwilliger in  ’t Rietland. Van het dorp en de sfeer in het dorp weet ik dus niet zoveel af.

Hoe kwam je terecht in ’t Rietland?  Dat zei ik net, via via. Ze zochten een kok en ik dacht: ik kan wel eens even praten. En zo sta ik hier nu eens per maand in de keuken. Met veel plezier, want ik vind koken nog steeds heel erg leuk. Hoe lang ik dat al doe? Een kleine twee jaar. Wat ik zelf het lekkerst vind? Ik lust heel veel, maar de Aziatische keuken spreekt me, geloof ik, het meeste aan.

Stel, je bent in deze tijd 18 jaar en je moet een beroep kiezen. Wat zou je dan willen doen?   Heel moeilijk om die vraag te beantwoorden. Ik heb mijn werk altijd met veel plezier gedaan. Ik doe graag iets met  mijn handen en ik ben ook graag zelfstandig. Dat heb ik in mijn loopbaan altijd kunnen zijn. Ik denk dat ik daar dan wel weer voor zou gaan: werk met veel zelfstandigheid, en waarbij je je handen kunt gebruiken. En wat voor werk dat dan precies zou zijn, dat zou ik niet eens het belangrijkste vinden.

(interview: Anja Maas)