Bloemen en felicitaties voor 100-jarige mevrouw Imanuel

Onno Hoes op bezoek in Badhoevedorp

Badhoevedorp. Sinds een paar dagen  heeft ons dorp er een eeuweling bij. Afgelopen maandag kwam burgemeester Onno Hoes naar de Meerwende om bewoonster Jacqueline Juliette Imanuel te feliciteren met haar 100ste verjaardag. Uiteraard kwam hij niet met lege handen. Namens de gemeente overhandigde hij haar een prachtig boeket bloemen.

 

Mevrouw Imanuel, geboren op 15 april 1919 in het Surinaamse Paramaribo, was het oudste kind in een gezin van vijf. Ze had drie zusters en een broer. In 1937 werd ze zelf moeder, toen haar zoon Bernard werd geboren. Haar leven speelde zich toen nog steeds af in Suriname, waar ook in Paramaribo de Tweede Wereldoorlog voelbaar was. Die periode bracht ze door in Nickerie, waar haar opa – hij was de zoon van een Engelsman – werkte als opzichter. Op zijn uitnodiging verhuisde mevrouw Imanuel, samen met haar moeder en de andere gezinsleden, naar ‘zijn’ district, dat bekend stond om zijn rijstteelt. Het was daar toen goed wonen. Overigens was het niet de enige plek, waar zij in de oorlogsjaren verbleef: ze werkte en woonde ook een tijdje in het voormalige Brits-Guyana. Toen de oorlog voorbij was kwam de familie terug in Paramaribo, waar mevrouw Imanuel samen woonde met haar man “Ba” Willem. Ze hadden een eigen huis, met eromheen een behoorlijk stuk land, waarop ze gewassen verbouwden. Verder hielden ze dieren, onder andere kippen. Hoe ze naar Nederland is gekomen? Haar zoon, die hier inmiddels was gaan wonen, nodigde haar uit om over te komen. Hij en zijn vrouw waren ouders geworden en als oma zou ze met de baby goed kunnen helpen. Mevrouw Imanuel zei ‘ja’ en arriveerde in ons land op 10 januari 1961. Haar man bleef in Suriname, want het plan was dat ze hier tijdelijk zou zijn en ooit weer terug zou gaan. De dag van aankomst kan zich nog heel goed herinneren: Suriname, een heerlijk warm land, had ze verlaten met slechts een dunne katoenen jurk aan. En daarmee stond ze in Nederland in een dik pak sneeuw.

Aanvankelijk woonde ze  bij haar zoon in huis, maar later kreeg ze een baan: ze ging werken in verzorgingshuis de Schuilhoeve. Alleen: ze had toen geen eigen woning, en ze wilde toch wel graag iets waar ze zichzelf kon zijn. Via een medewerker van de Schuilhoeve kon ze een eigen kamer krijgen met een keuken, een toilet en alles wat er in een huishouden nodig is. Toen ze erin trok stonden er bloemen en er was taart. Ze had er zelfs servies, ze voelde zich een koningin. Haar werk? Ze ging aan de slag in de keuken en daarna op diverse afdelingen, maar helaas, na 6 jaar moest ze weg. Terug naar het huis van haar zoon kon ze niet, maar via de Schuilhoeve kon ze terecht aan de Einsteinlaan. Ze was er blij mee. ‘Haar’ kleinkinderen konden daar zelfs komen logeren. Na 24 jaar moest ze ook daar weg: het huis werd verkocht en zijzelf kon het niet kopen. Weer was er hulp: een vriendelijke mijnheer zorgde ervoor dat ze weer naar de Schuilhoeve kon, waar er voor haar een kamer was. Dat is inmiddels ruim 10 jaar geleden. Helaas werd ze ziek en moest ze verzorgd worden. Eerst woonde ze een tijdje in het Zonnehuis in Amstelveen, later kwam ze terug in Badhoevedorp waar ze nu woont in de Meerwende.

 

Mevrouw Imanuel houdt van muziek: van klassiek tot modern en natuurlijk luistert ze graag naar Surinaamse klanken. Verder heeft ze  vroeger in een koor in Badhoevedorp gezongen. Ze leest nog: reclamebladen en tijdschriften over de koninklijke familie. En bij mooi weer, wil ze heel graag naar buiten. Ze is een trotse oma van de zes kinderen van haar zoon: drie jongens en drie meisjes. Inmiddels zijn er zes achterkleinkinderen. En natuurlijk was zij er altijd om haar kleinkinderen te verwennen. Want dat hoort zo, toch?