“Ik heb het hier nu eenmaal naar mijn zin”

Hoofdagent Jenny Lankhaar

“Ik heb het hier nu eenmaal naar mijn zin”

Jenny Lankhaar (midden onder) tussen haar collega’s

Jenny Lankhaar (midden onder) tussen haar collega’s

Nieuw-West – Ze houdt niet zo van publiciteit, maar ze wil best praten met de Westerpost (als ze maar niet alleen op de foto hoeft). Hoofdagent Jenny Lankhaar, werkzaam vanuit bureau Lodewijk van Deijssel én begin dit jaar genomineerd voor Diender van het Jaar, vertelt over haar werkzaamheden in Nieuw-West. Nu alweer twintig jaar lang.

Shirley Brandeis

 

Als klein meisje bracht ze wel heel vaak gevonden voorwerpen naar het politiebureau, maar dat was geen voorteken van een carrière in die richting. Jenny Lankhaar koos voor de zorg. Omdat ze met mensen in contact wil zijn, omdat ze mensen wil helpen. De keus voor het politievak, toen er in de zorgsector werd bezuinigd in de jaren tachtig, was dan ook geen vreemde. “Het heeft veel raakvlakken. Als politieagent help je natuurlijk ook mensen. Als verpleegster op zaal, nu met pet op op straat.” Helpen wil ze en ook meedenken vooral. Niet aanhoren, aankijken, actie ondernemen en afsluiten. “Als ik dingen signaleer, hoe subtiel ook, doe ik er iets mee.”

 

Nuttig voelen

Twintig jaar in Nieuw-West is redelijk honkvast in politieland. “Ik heb het hier nu eenmaal naar mijn zin. Er is een klik met de mensen.” Ze heeft de buurt zien veranderen. Meest opvallende: de stedelijke vernieuwing. “Er is veel opgeknapt. En ik vind het ook fijn als de mensen hun best doen om het netjes te houden. Dat ze aandacht besteden aan hun woning en omgeving. Dat maakt een buurt leuker.” Al is het veelal donker als ze aan het werk is. De nachtdiensten noemt ze niet zwaar, ze is er aan gewend. “Je ziet de wijk ook op een andere manier en dat is leuk.” Hangjeugd schrikt haar niet af. “Het is logisch dat die jongelui buiten zijn. Huizen zijn klein.” Ze kent de jongeren, vooral sinds het reanimatieproject dat ze is opgestart. Een samenwerking tussen het politiebureau en het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis, waarbij trainingen Basic Life Support en AED (defribillator) voor jongeren uit de buurt. “Het idee ontstond naar aanleiding van een incident waarbij ambulancepersoneel werd lastig gevallen. Door jongeren twee uur een reanimatiecursus – gegeven door trainers van het ziekenhuis – te laten volgen, komen ze in contact met de zorg en gaan ze zich nuttig voelen. Ze leren dat ze in de minuten voordat er een ambulance komt, al echt iets kunnen betekenen voor iemand.”

 

Petje

En dat slaat aan. Niet alleen zijn de jongeren die de cursus gevolgd hebben enthousiast en meer begripvol, ook hebben van de  ruim tweehonderd jongeren die sinds eind 2009 de cursus hebben gevolgd hebben enkelen al goed meegeholpen in de praktijk. “Ik werf ze overal voor de cursus. Op straat, als ze aan de balie bij me komen, als ze een boete krijgen. Het gaat niet per se om lastige jongeren. Maar het is wel een kick als de meest lastige zich meldt voor de cursus. Ik stalk ze ook wel, ha ha. En de meeste komen. Met petje, soms onderuitgezakt in de eerste minuten. Maar dan wordt het interessant en zie je hun ogen open gaan. Geweldig. En wie weet triggert dit om de verzorging in te gaan.”

 

Beloning

De zorg zit er na al die jaren dus nog steeds in bij Jenny Lankhaar. Alle inspanningen voor haar buurt leverden begin dit jaar de nominatie voor Diender van het Jaar op. “Natuurlijk zie ik het als een beloning, maar die krijg ik al genoeg op straat, van de mensen hier.” En ook: “We hebben een heel leuk wijkteam, iedereen werkt hard en ik draag gewoon mijn steentje bij. En met plezier.”

 

Jenny Lankhaar (midden onder) tussen haar collega’s

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *